+381 62 307 867 info@kucacolovica.com

Istorija porodice Čolović

seperator
SEP_8013

Za vreme Prvog srpskog ustanka, kada je Karadjordje oslobodio i Rašku oblast, želeći da u svojoj Šumadiji i oko Topole ima što više žitelja i boraca protiv Turaka, počeo je da nasaljeva ove krajeve. Tako su se i preci Čolovića, Radovan sa suprugom Višnjom, sinom Milosavom, još u kolevci i sa dva sinovca Dmitrom i Vukom naselili u Malu Vrbicu 1806.godine iz okoline Sjenice.

SEP_8018

Milosav Radovanović – Čole
(1805-1868)

Još kao beba ostao je bez leve ruke po čemu je kasnije dobio nadimak Čole (turcizam Čolak, Čole – čovek bez ruke). Čak i sa tim hendikepom bio je izuzetno vredan i radan i sa svojim ocem Radovanom uspeo je da postavi jake temelje kasnije snažnog i uspešnog domaćinstva. Bio je veoma poštovan i cenjen u okolini i kao takav postao je i seoski knez (kmet).
Sa 18 godina oženio se sa Marom Tijenić, poreklom iz Kotraže sa kojom je imao sina Radoja.

Završio jer izgradnju “Stare kuće” koju je još njegov otac započeo.
“Kuća se sastoji iz dva dela: sobe i ognjišta. U sobi se spavalo obično na podu, na slami, a tek docnije na drvenim krevetima. Od nameštaja bilo je: jedan astalić, klupe i nekoliko stolica – obično tronošci i okrugla sofra na tri noge. Na zidu rafići (police) i čiviluci…
U kući ognjište iznad koga vise verige, sa velikim, širokim odžakom. Police za sudove, slanice za so, dolap za ostavu, naćve i lopari za mešanje hleba, sač i crepulje za pečenje hleba, kukač, vatralj, obramače, bakrači, zemljani lonci, testije za vodu, drveni sudovi i zemljane kalenice i čorbaluci…
U kući se obično slavilo, a tu su se i primali gosti. Naloži se velika vatra uz koju se stave lonci sa kupusom i slaninom, a u crepulje proja. I dok se sve to sprema i ćevap na gvozdenom ražnju i cicvara na tiganju okreću, dotle se već vruća žeženica obredjuje oko okrugle sofre i zagreva dobrodošle goste koji sede po gredama pored brvana. Svi u pesmi i šali…”

Tekst preuzet iz memoara Milosava Čolovića

Milosav Radivanovic Cole

Radoje Milosavljević – Čolović
(1824-1901)

Bio je veoma štedljiv, ekonomičan, uredan… Nabavljao je sve savremenije poljoprivredne sprave i alatke kao: gvozdrnr plugove, drljače, krunjače, vetrenjače, okovana kola…

Napravio je kačaru za rakiju (1860.), Konak (1873.), Podrumicu za rakiju (1880.), Kućaru (1883.), koš sa ambarom i tremom (1888.), pekaru-furunu za hleb (1890.). Svoje veće dvorište 1896.godine ogradio je gradom (kamenim zidom) i plotom sa sedam većih kapija a manje ogradio sa letvama i pet manjih kapija…

Zasadio je oko 2ha vinograda, raznog voća, oko 10ha šljiva, od kojih je pravio rakiju koja je u Beču i Berlinu dobijala diplome i zlatne medalje. Njegova rakija čuvala se u kući i posle smrti, sve do 1915.godine kada su je Nemci odneli.

Učestvovao je u srpsko-turskom ratu (1876-1878).

Svojim držanjem, ponašanjem a naročito svojim gostoprimstvom, bio je nadaleko čuven što je učinilo da su mu i ondašnje najviše vlasti cenile i priznavale njegov rad na unapredjenju i uredjivanju domaćinstva i usavršavanju poljoprivrede, zbog čega ga je Kraljevska vlada 1898.godine  odlikovala najvišim ordenom – Takovskim krstom.

Bio je oženjen Stamenom, (1824-1911) rodjenom Savić iz Šatornje, sa kojom je imao četiri sina i jednu ćerku: Stevana (1848-1856), Blagoja (1850-1857), Radivoja (1856-1878), Miloja (1862-1915) i Anicu (1853-1857).

Radoje i Stamena Colovic

Miloje Čolović
(1862-1915)

Rodjen je 3. novembra 1862. godine. od oca Radoja nasledio je veliku i zavidnuimovinu sa dobro uređenim domaćinstvom i posedom zbog čega je mnogo radio i trudio se da to nasleženo gazdinstvo održi i još više ga unapredi. Kao i njegov otac, bio je cenjen i poštovan kao dobar i čestit domaćin od svih iz svog sela i okoline zbog čega je i izabran za seoskog kmeta.

Od 1902.godine proizvodio je pekmez od šljiva i izvozio ga preko Izvozne banke za Austriju, Rusiju i druge evropske zemlje. Za potrebe pripreme pekmeza na imanju je radilo preko 200 radnika iz sela i okoline. Pored zemljoradnje bavio se i trgovinom. U tu svrhu je dobio od nadležne vlasti trgovačko pravo 1907.godine (esnafsko pismo). Od 1911.godine otvorio je bakalsku radnju (dućan) u svom selu pored druma.

Miloje je 1898.godine napravio veliku štalu, 1900.godine “Novu kuću”, kuću u Kragujevcu 1905.godine, zgradu za Dućan i pušnicu za sušenje šljiva 1911… Još 1907.godine kupio je žetelicu vezačicu marke Massey&Harris iz Toronta, Kanada. Iste godine kupije i fijaker u kojem se vozio kralj Milan.

Bio je oženjen Stanijom sa kojom je imao devetoro dece – pet sinova i četiri ćerke.

Pošto je Srbija 1915.godine bila okupirana od daleko nadmoćnije vojne sile, srpska vojska je morala da se pod izuzetno teškim uslovima povlači preko Albanije ka moru. Veliki broj srpskih vojnika i izbeglica ostavilo je svoje živote u albanskim planinama i gudurama – usled gladi, velike hladnoće ( zimski period) i raznih bolesti, a najviše zbog pegavca ( tifusa). U takvoj situaciji nastradao je i Miloje, koji je odstupao sa vojskom kao vojni obveznik. Umro je 30. decembra 1915. godine u mestu Šijaku kod Drača u Albaniji od tifusa. Sahranio ga je najstariji sin Milisav, inace vojnik Trećeg konjičkog puka.

SEP_8019

Stanija Čolović
(1863-1944)

Stanija je rođena 25. marta 1863. godine, od oca Obrada i majke Stane Todorčević (rođena Barjaktarević) iz Donjih Grbica. Učila je i završila dva razreda osnovne škole u Kragujevcu. Za Miloja se udala u jesen 1879. godine. Smatra se da je Stanija imala veliki uticaj na Miloja da počne da se intenzivnije bavi trgovinom, jer je i sama imala velikog smisla za ovakve poslove. U trgovini su do rata postigni odlecan rezultat.

Uspešan razvoj domaćinstva tekao je sve do izbijanja I svetskog rata (1914-1918.godine). Posle uspešnih borbi srpske vojske i njenih pobeda na Ceru i Kolubari 1914. godine nad austrougarskom vojskom, dolazi u jesen 1915. godine do novog napada na Srbiju od strane nemačke, austrougarske i bugarske vojske. U takvoj situaciji, srpska Vrhovna komanda mobiliše sve svoje raspoložive vojne snage za odbranu otadžbine. U toku jeseni 1915. godine mobilisan je i Stanijin suprug Miloje, a potom i njihova četiri sina: Milisav, Vojislav, Milosav i Vladislav koji je već bio u vojsci na odsluženju roka. Peti sin Vladimir (16 godina) je otišao u izbeglištvo sa vojskom Drinske divizije II poziva.

Tako celokupno domaćinstvo ostaje na Staniji sa dve ćerke i dve snahe sa njihovom decom. Prilikom nastupanja i prolaska Austrougarske vojske kroz Malu Vrbicu, kuća je skoro do kraja opljačkana, naročito u pogledu životnih namirnica i stoke. Neprijateljska vojska čak je i konje ugonila u veliku salu za goste, tamo ih vezivala i hranila! Pririsak i rekvizicija od strane okupacione vlasti je bio veliki ali se Stanija ipak dobro snalazila i izvršavala svoje obaveze.

Najzad, novembra meseca 1918. godine, došao je i kraj I svetskog rata. Svi Stanijini sinovi se vraćaju iz rata kući ( Milisav, Vojislav i Vladislav), ali ona ostaje starešina domaćinstva još dve do tri godine, kada isto predaje najstarijem sinu Milisavu na upravljanje. Stanija je bila takođe inicijator da se 1934. godine podigne porodična kapela Čolovića, na seoskom groblju u Maloj Vrbici u kojoj je i sahranjena 31. avgusta 1944. godine.

Najstarija ćerka Selena, udala se 1900. godine za Radomira Stepanovića »Trnavca« iz Velikog Šenja.
Druga ćerka Simka, udala se 1910. godine za Dragoljuba Lazarevića, učitelja iz sela Drače.
Treća ćerka Darinka udala se 11. oktobra 1925. godine za Desimira Jankovića, trgovca iz Kragujevca.
Četvrta ćerka Sibinka, završila je 1925. godine Učiteljsku školu u Kragujevcu. Bila je na službi kao učiteljica u Gornjim Komaricama, Grošnici i Ramaći. Dok je bila na službi u Ramaći, razbolela se i posle dužeg bolovanja umrla u Kragujevcu 18.2.1931.godine. Sahranjena je u Maloj Vrbici. Nije bila udata.

SEP_8002

Milisav Čolović
(1883-1981)

Milisav je rođen 25. septembra 1883. godine, u Maloj Vrbici. Osnovnu školu započeo je da uči u Ramaći, a nastavio u Velikom Šenju. Milisav se oženio sa Angelinom, ćerkom Nikole Veljovića iz sela Drače sa kojom je imao tri ćerke: Bosiljku (1903-1925), Draginju (1906-1925) i Danicu (1908-1964).
Vojsku je služio u konjici. Učestvovao je u srpsko-turskom ratu 1912.godine, srpsko-bugarskom ratu 1913.godine i u Prvom svetskom ratu 1914-1918. Posle slavne pobede srpske vojske na Ceru i Kolubari 1914. godine nad austrougarskom vojskom, gde je i Milisav učestvovao, dolazi jesen 1915. godine. Srbiju napadaju sa tri strane: nemačka, austrougarska i bugarska vojska. Srpska vojska je bila prinuđena da pod stalnom borbom odstupa na jug, prema Kosovu, Crnoj Gori i Albaniji.

Milisav je po vojnoj formaciji bio u 1. eskadronu, 3. konjičkog puka, konjičke divizije, kao redov. Uspeo je da pređe Albaniju, našao se na Krfu, gde se oporavio i posle 3-4 meseca upućen je na Solunski front. Ovde je sa ostalom srpskom vojskom bio do 1918.godine, sve do konačnog proboja Solunskog fronta, kada je srpska vojska uz pomoć saveznika nezadrživo nadirala u Srbiju, oslobodila je, prešla Savu i Dunav, tako da se Milisav sa svojom konjicom, odnosno vojnom jedinicom, našao čak u Temišvaru, drugi su stigli do Slovenije, odnosno Austrije.
Pošto je I svetski rat završen polovinom novembra 1918, godine, a već 1. decembra iste godine proglašena je nova država Kraljevina Srba, Hrvata i Slovenaca, Milisav je demobilisan i vratio se kući u M. Vrbicu.

Milisav je sa svojom braćom nasledio od svog oca Miloja veliki posed zemljišta, sa stanbenim i privrednim zgradama sa odgovarajućim inventarom. Veličina poseda bila je ukupno 90 ha zemlje. Od toga preko 60 ha obradivog zemljišta i blizu 30 ha zabrana i pašnjaka.
U takvoj situaciji, kao što je bilo i pre I svetskog rata, moralo se po potrebi, angažovati veći broj radnika, uglavnom nadničara, najviše iz sela M.Vrbica, za obavljanje raznih poljoprivrednih radova i drugih poslova, skoro preko cele godine.

Milisav 1917

Može reći, da je porodična zadruga Čolović, čiji je starešina bio Milisav, u svom ekonomskom razvoju i napredku, pred II svetski rat, dostigla vrhunac svoje ekonomske moći. U to vreme domaćinstvo je imalo 19 članova, a od tog broja, približno, polovina se odnosila na đake i decu.

Iznenadni napad Nemačke 6. aprila 1941. godine na Kraljevinu Jugoslaviju, doveo je do brze kapitulacije jugoslovenske vojske i okupacije cele zemlje.
Braća Milosav i Vladimir su kao vojni obveznici, zarobljeni od strane nemačke vojske i kao zarobljenici sprovedeni u Nemačku, gde su proveli preko četiri godine.

Nakon rata, 1953. godine, po Zakonu o poljoprivrednom zeljišnom fondu porodici je oduzeta većina obradive zemlje. Milisav je i dalje ostao starešina domaćinstva, ali čija imovina je sada po obimu i strukturi drastično umanjena. Obrađivano je 10ha obradivog zemljišta koliko je ostalo. Jedina povoljna okolnost je bila da su zabrani i pašnjaci i dalje ostali u svojini porodice – što je uvelike olakšavalo materijalni položaj domaćinstva u ovim novim okolnostima.

Sledećih godina su se manje više često pronosile vesti da će se zemljoradnički maksimum smanjiti za seljačka domaćinstva sa 10 na 5 ha. Iz tih razloga, a da se ne bi ponovila greška iz prethodnog perioda, braća, odnosno suvlasnici porodične zadruge Čolović, donose odluku da se izvrši deoba celokupne preostale imovine prema Zakonu na pet delova, što je krajem 1962.godine i sprovedeno čime je prestala Milisavljeva funkcija starešine domaćinstva na kojoj je bio skoro četiri decenije, pod vrlo raznovrsnim i delikatnim okolnostima. Imao je tada skoro 80 godina.

SEP_8042

Kao strelaca, Milisav je bio na svim nagradnim gađanjima, okružnim i zemaljskim u Kragujevcu, Beogradu, Kraljevu, Novom Sadu, Mariboru, Ljubljani i dr. mestima. Naročito je imao uspeha 1925.godine na Jubilarnom takmičenju u Beogradu, kada je postao šampion države i dobio više nagrada (dva zlatna sata, brzometnu vojničku pušku, lovačku pušku, revolver, srebrnu tabakeru i dr.). Takođe je imao vredan uspeh i na Zemaljskom nagradnom gađanju u Beogradu 1927.godine, kada je prvi od svih strelaca postigao pet centara iz jedne serije od pet metaka iz vojničke puške na odstojanju od 200 metara.

Godine 1927. bio je član državne reprezentacije, koja je učestvovala na Međunarodnom takmičenju u Pragu, gde je postigao vidne rezultate i bio drugi.
Računa se da je na nagradnim takmičenjima dobio preko 150 nagrada. Bio je predsednik Streljačke družine neprekidno od 1920. do 1941. godine.

Posle II svetskog rata, Milisav, iako već u godinama, često posećuje zemaljska nagradna gađanja u Beogradu za prvenstvo Jugoslavije i Srbije. Tako na Državnom prvenstvu Jugoslavije 1950.godine u Beogradu, Milisav sa takmičio na “Veteranskoj” meti, na kojoj je osvojio bronzu.
Naredne, 1951.godine u Beogradu, na strelištu kod Mirijevskog puta, održana je svečana proslava i takmičenje povodom stogodišnjice od otvaranja novog strelišta u Topčideru. Čast da otvori ovo Jubilarno takmičenje ukazana je tada Milisavu. “Među strelcima bio je u nedelju jedan stariji čovek u šumadijskom narodnom odelu, u plavom fermenu, crvenim čakširama, sa vezenim vunenim čarapama i opancima na kajše. Na sedoj glavi je imao taman šešeir. To je Milisav Čolović, zemljoradnik iz Male Vrbice, najstariji aktivni strelac u Srbiji. Šesdesetosam mu je godina.” (“Pola veka sa puškom u ruci”, list “Sport”)

Sledećih godina su se manje više često pronosile vesti da će se zemljoradnički maksimum smanjiti za seljačka domaćinstva sa 10 na 5 ha. Iz tih razloga, a da se ne bi ponovila greška iz prethodnog perioda, braća, odnosno suvlasnici porodične zadruge Čolović, donose odluku da se izvrši deoba celokupne preostale imovine prema Zakonu na pet delova, što je krajem 1962.godine i sprovedeno čime je prestala Milisavljeva funkcija starešine domaćinstva na kojoj je bio skoro četiri decenije, pod vrlo raznovrsnim i delikatnim okolnostima. Imao je tada skoro 80 godina.

Milisav je preminuo 29. novembra 1981. godine u Maloj Vrbici u svojoj 99. godini života. Nosilac je Albanske spomenice i niza drugih ratnih i mirnodopskih odlikovanja, plaketa, zahvalnica i diploma.

Milisav6

Vojislav Čolović
(1885-1960)

Vojislav je rođen 13. avgusta 1885. godine. Osnovnu školu je završio u Velikom Šenju, zatim se upisao u Kragujevačku gimnaziju, ali je istu napustio u drugom razredu i vratio se u selo, na imanje kod svojih roditelja. Oženio se 1906. godine sa Milunkom, ćerkom Miloša i Stanice Vasiljević (rođ. Tucaković) iz Mainića.

U vreme intenzivne proizvodnje pekmeza na imanju Vojislav je radio na pekmezari kao blagajnik. Kada je 1911.godine pored seoskog druma otvorena bakalska radnja, Vojislav jepomagao u radu i bio knjigovođa.

Pred početak I svetskog rata 1914. godine, po vojnoj formaciji Srpske vojske Vojislav je pripadao Niškim rezervnim trupama. Radi odbrane zemlje od neprijateljske vojske (nemačke, austrougarske i bugarske), mobilisan je u jesen 1915. godine i sa srpskom vojskom prešao preko Albanije.

Teško narušenog zdravlja ukrcavaju ga na jedan Frnacuski, saveznicki brod i prebacuju u Severnu Afriku, u Bizertu, današnji Tunis, gde se oporavio i ostao sve do završetka I svetskog rata u »Komandi rezervnih trupa i podoficirskih škola u Bizerti« pri saniteskom osoblju kao bolničar.

Po povratku iz rata, Vojislav je preuzeo bakalsku radnju. Zgrada se dućanom je bila na dobro prometnom mestu, pored druma koji je povezivao Kutlovo – Klisuru –Stragare. Uvek je imao obzira prema najsiromašnijima – materijalno ugroženim građanima, pružajuci im pomoć u granicama mogućnosti.

SEP_8040

Kako je Vojislav po zanimanju bio trgovac, poljoprivredom se vrlo malo bavio. Poslednje godine života proveo je sa suprugom Milunkom. Vojislav je preminuo, posle kraćeg bolovanja u Beogradu 19. maja 1960. godine, a sahranjen je u porodičnoj kapeli na seoskom groblju u Maloj Vrbici.

Nosilac je Albanske spomenice. Vojislav je bio član Streljačke družine u M.Vrbici i jedno vreme njen sekretar i blagajnik. Aktivno je pomagao razvoj streljačkog sporta.

Vojislavljeva supruga Milunka umrla 20. marta 1975. godine u M.Vrbici u devedest i prvoj godini života.

Vojislav i Milunka u braku su imali ćerku Ilinku (1907-1994).

ladja

Milosav Čolović – Mika
(1891-1981)

Milosav je rođen 3. juna 1891. Osnovnu školu je učio i završio u Velikom Šenju, gimnaziju u Kragujevcu, a Filozofski fakultet (Geološku grupu) na Univerzitetu u Beogradu. Studirao je posle I svetskog rata

Prilikom odstupanja srpske vojske 1915. godine (za vreme I svetskog rata) ispred nadmoćnijeg neprijatelja, preko Male Vrbice i drugih okolnih sela, odstupala je i Drinska divizija II poziva i sticajem okolnosti – Štab ove divizije bio je smešten u našoj kući. O tome Milosav beleži u svojim memoarima:

“Prilikom povlačenja naše vojske ispred neprijatelja ujesen 1915. godine pozvati su u Komandu svi mladići od 18 godina i stariji, kao i svi đaci regruti, koji su bili privremeno oslobođeni vojne obaveze da se jave najbližoj komandi. Ja sam tada bio pri štabu Drinske divizije II poziva, čiji je komandant bio pukovnik Krsta Smiljanić. Ova divizija imala je pravac odstupanja Kraljevo- Kosovska Mitrovica- Peć-Crna Gora-Albanija ka Jadranskom moru.

Kod Peći, bilo je, takoreći, potpuno rasformiranje jedinica. Sve što se nije moglo poneti, trebalo je uništiti: komoru, oružje, topove i mitraljeze demontirati i zakopati. I tako, kako ko zna i može, neka ide dalje napred ka moru.
Tako goloruki, gladni i iznemogli, bez hleba i ostalih namirnica, trebalo je preći prvo planine pred nama: Rusukiju i Prokletije, a zatim i ostale crnogorske i albanske planine. Odatle, od Peći, jedni su krenuli kroz Rugovsku klisuru za Plav i Gusinje, a mi smo otišli na Žljeb za Rožaj i Andrijevicu. Tu u Žljebu napali su nas Arnauti iz zasede. Bilo je naših priličan broj ranjenih, ali i mrtvih.

SEP_8041

Od tada, Božidar Ignjatijević iz Dobrače, ja i Vladimir i još nekolicina njih preko Kolašina, Lijeve reke i Matiševe stigli smo u Podgoricu. Dalje nismo mogli, jer su Arnauti i njihovi kačaci presekli odstupnicu za Skadar, tako, da je sva naša vojska, koja se tada nalazila u Podgorici bila zarobljena od starne austrougara. Neprijatelj nas je, potom, kao zarobljenike oterao preko Lovćena, Kotora, Herceg Novog, Mostara i Sarajeva u logor u Doboju. Tu u logoru, blagodareći jednom đaku (studentu) koji je bio pisar u kancelariji kod komandanta logora, i koji je uspeo da ubedi komandanta da ja i Božidar nismo pravi borci, već da smo đaci i bili na službi u pozadini (mada smo nosili vojničke pocepane i nagorele šinjele). Nas dvojicu odveli su u barake gde su bili civili, a ostale su zavrsili u zarobljeništvu.

Iz Doboja, posle nekoliko dana poslali su nas sa civilima peške preko Dervente za Bosanski Brod, a odatle smo vozom dospeli do Beograda. Kući smo stigli u početku aprila 1916. godine.”

Odmah po povratku pa sve do kraja decembra 1918-te, Milosav je obavljao dužnost delovođe opštine Veliko Šenjske (koju sačinjavaju sela M.Vrbica i Veliki Šenj). Posle I svetskog rata studirao je u Beogradu na Filozofskom fakultetu (geološka grupa).

Po završetku studija postavljen je za asistenta pri Minerološko–petrografskom zavodu Filosofskog fakulteta. Na istom fakultetu unapredjen je u zvanju geologa VIII položajne grupe 1935.godine gde je radio sve do 1.aprila 1941. godine, kada je mobilisan.

Kao vojni obveznik javio se na dužnost u Štab 51. pionirskog bataljona. Milosav je već 14. aprila 1941. godine zarobljen na položaju u Istočnoj Bosni od strane nemačke vojske. U zarobljeništvu u Nemačkoj bio je sve do kraja rata. Vratio se u zemlju 31.7.1945.godine. Zarobljenistvo u Nemačkoj proveo je u Stalagu IX C, pod br. 35445.

SEP_7992

Po povratku u Otadžbinu, usled velike iscrpljenosti i oronulog zdravlja dok je bio u zarobljeništvu, nije bio u stanju da obavlja neku važniju i odgovorniju dužnost u državnoj službi, pa je prema preporuci lekara ostao u selu radi oporavljanja i popravke zdravstvenog stanja. Govorio je da nije imao više od 45 kg težine, kada je došao iz zarobljeništva.

Kao i stariji brat Milisav, Milosav je, takođe, učestvovao sa uspehom na mnogim nagradnim okružnim i zemaljskim gađanjima: u Kragujevcu, Beogradu, Kraljevu, Novom Sadu i Mariboru, gde je bio među prvima na više mesta. Godine 1912. bio je treći na takmičenju u Kragujevcu. Na okružnom nagradnom gađanju 1923. godine u Kragujevcu iz brzometne puške iz tri serije po 5 metaka osvojio je prvu nagradu…

Umro je iznenada, na dan Božića, 7. januara 1981. godine u Maloj Vrbici. Nije bio oženjen.

Streliste u kg1

Vladislav Čolović
(1893-1971)

Vladislav je rođen 19. septembra 1893. godine u selu Mala Vrbica. Osnovnu školu je učio i završio u Velikom Šenju. Po završetku osnovne škloe, pa sve do odlaska u vojsku, proveo je na imanju kod svojih roditelja.

Po izbijanju Prvog svetskog rata, radi odbrane svoje zemlje, Srbija je bila prinuđena da odmah izvrši mobilizaciju svih svojih raspoloživih oružanih snaga. U takvoj situaciji mobilisan je i Vladislav i otišao je u vojsku, odnosno rat kao regrut. Bio je u 4. četi, 3. bataljona, 11. pešadijskog puka Šumadijske divizije II poziva.
Prešao je Albaniju i učestvovao je u probijanju solunskog fronta.

Vladislav je u ratu uglavnom bio ordonans. Iz rata je došao sa činom kaplara. Nosilac je Albanske spomenice za vernost Otadžbini, kao i drugih ratnih odlikovanja.

Oženio se krajem 1919. godine sa Darinkom, ćerkom Jovana i Sibinke Mladenović, (rođ.Nikolić) iz Velikog Šenja. Pošto je bio član jednog velikog i mnogobrojnog domaćinstva, manje se bavio poljoprivrednim radovima, a mnogo više domaćim, kućevnim poslovima, kojih je bilo i na pretek.

Preminuo je 6.aprila 1971. godine u M.Vrbici. Sa Darinkom (1899-1987) imao je šestoro dece:
Zlatimir (1920-2010), diplomirani ekonomista
Nadežda (1922), udata Boras, diplomirani agronom
Dušica (1923-1923)
Vera (1925), udata Gavrilović, domaćica
Stanija – Juca, (1929-2014), udata Parabućski, doktor bioloških nauka
Dimitrije (1930-2013), poljoprivrednik

SEP_8043

Vladimir Čolović
(1899-1982)

Vladimir je rođen 23. maja 1899. godine u selu Mala Vrbica. Osnovnu školu je učio i završio u Velikom Šenju.

U jesen 1915. godine u vreme I svetskog rata kada je Vladimir pošao u izbeglištvo sa svojim starijim bratom Milosavom, koji je već bio u štabu Drinske divizije II poziva. Preko Kraljeva, Kosovske Mitrovice najzad je stigao do Peći. Preko Andrijevice jedva je stigao do Podgorice, jer je bio mnogo oslabio usled gladi, dugog putovanja i rđavog vremena. U Podgorici je bio zarobljen od strane Austro-ugara. Potom su ga oterali, sa ostalim zarobljenicima, u logor u Doboju gde je bio oko mesec i po dana. Kada su ga pustili iz logora – nije znao kako je dospeo do Kragujevca. Govorio je, da je imao jedva 25 kilograma težine. Lekarska prognoza je bila, da neće preživeti. Međutim, ne veliko iznenađenje, preživeo je i počeo da se oporavlja.

Oženio se 1927. godine sa Milicom, ćerkom Čedomira i Danice Žilović iz sela Lipovca kod Vraćevšnice. Vladimir je bio zemljoradnik, ali se poljoprivredom manje bavio, a više prevoznom delatnošću, što se naročito odnosi na period između dva svetska rata, a izvesno vreme i po završetku II svetskog rata. Od prevoznih sredstava imao je na raspolaganju: fijaker, konjska teretna kola i špediter i obično dva para zaprežnih konja.

U II svetskom ratu, iznenadan napad nemačke vojsne sile na Jugoslaviju 6. aprila 1941. godine zatekao je Vladimira u Južnoj Srbiji (Makedonija), u vojnoj jedinici jugoslovenske vojske, u koju je mobilisan kao rezervista. Njegova jedinica je bila ubrzo zarobljena od nemačke vojske. U zarobljeništvu u Nemačkoj bio je sve do kraja II svetskog rata 1945. godine. Bio je u Dortmundu, Stalag VI D, zarobljenički broj 37299. Vratio se u zemlju početkom septembra 1945.godine.

Nakon II svetskog rata, odnosno nakon oduzimanja zemlje od porodice, Vladimir je prestao sa prevozničkom delatnošću i posvetio se poljoprivredi i poljoprivrednim radovima na svom imanju. Umro je posle kraće bolesti u Kragujevačkoj bolnici 9. juna 1982.godine.

Vladimir i Milica u braku su imali petoro dece:
Miloje (1928-1996) službenik
Branislava (1930) domaćica
Kosara (1932-2011) učiteljica
Radoje (1936) dipl. inženjer tehnologije (Tehnološki fakultet) i
Ljiljana (1938-2015) osam razreda gimnazije sa velikom maturom.

SEP_8045

Tekstovi preuzeti iz memoara Milosava i Zlatimira Čolović

seperator